حكمت به سوى امّت‌هايشان آمده‌اند ، و همواره همّتشان تزكيه جان‌ها و تعليم دانش بوده است « پس كسى كه از آن برگيرد سهم فراوانى برده است » . البتّه اين منافاتى ندارد با اين كه پيامبران چيزهايى را كه همچون ديگر مردمان در زندگى دنيايى خويش حتّى در واپسين لحظات آن بدان‌ها نياز داشته‌اند ، مانند شمشير ، مركب و موارد ديگر بر جا گذاشته باشند و پس از آن‌ها وارثان شرعيشان آن‌ها را به ارث برده باشند . به اين ترتيب هويداست كه استناد نگارندهء نامه به اين روايت ، براى دفاع از ابوبكر در ماجراى فدك ، هيچ ثمرى ندارد ، بلكه - چنان كه پنهان نيست - زيان اين روايت براى آن چه او قصد نموده بيشتر است . چه بسا اين روايت و مانند آن اشاره‌اى باشد به اين كه بايستى اصحاب و ياران پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نيز در علم ، اخلاق و كردار همچون پيامبران باشند تا عالمانى در امّت باشند كه نقش ايشان را پس از آن حضرت در تزكيهء امّت و تعلّم كتاب و سنّت ايفا كنند ، نه آن كه صحابهء پيامبر بودن را فرصتى براى دستيابى به اهداف دنيايى خويش قرار دهند . همچنين اين روايت اشاره دارد به احوال ناپسند برخى از بزرگان صحابه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله كه بر خلاف سيرهء نبوى و آموزه‌هاى اسلام ،